Vandaag ontsteek ik de 4de adventskaars. Voor wie onbekend is met adventskaarsen, het werkt als volgt. Vanaf de 4de zondag voor kerst, brand je elke dag een kaarsje en vanaf de 2de adventszondag ontsteek je elke dag twee kaarsen. En zo komt er elke adventszondag een kaarsje bij, totdat je vlak voor kerst elke dag vier kaarsjes aansteekt.

Het is iets dat ik nooit eerder heb gedaan, maar ik vind het een heel mooi ritueel. Omdat je echt naar kerst gaat toeleven. Ik begrijp dat het toeleven naar kerst voor andere mensen het decoreren van hun huis is, maar voor mij is kerst het feest van licht. We vieren dat Meester Jezus op aarde is gekomen om het licht te verspreiden. Wat is er dan mooier om met kaarsen het licht elke week een beetje feller te maken totdat het kerst is?

Terwijl mijn huis inmiddels gedecoreerd is met de kerstversiering, neem ik ook een moment om terug te kijken. De afgelopen weken had ik een best heftige terugval in mijn herstel. Zelfs zo heftig dat ik mijn re-integratie uren even niet meer heb opgeschroefd, het voornaamste was stabiliseren en herstellen.

Inmiddels heb ik een nieuwe bril genomen, de oude was van vier jaar geleden, en noem het een placebo effect of goed volgen van mijn intuïtie maar het lijkt vooralsnog een wondermiddel. Ik kan alles weer scherp zien en ik hoef mijn ogen niet meer de hele dag door in te spannen, om de juiste focus te zoeken. En wat nog belangrijker is, mijn hoofdpijn is weer zo goed als verdwenen. Dus wat mij betreft begint de opbouw van mijn re-integratie nu pas echt.

Ik moet ook denken aan wat er op aarde gebeurd en het stemt me droevig. Een recent voorbeeld is de brute terroristische aanslag op Joodse mensen die het Joodse feest van licht vierden op Bondi Beach in Sydney. Deze aanslag alleen al stemt me droevig, want er zijn 15 mensen omgebracht. Maar wat me eigenlijk nog meer droevig maakt zijn de reacties van mensen na de aanslag.